کمال گرایی

وقتی بی‌نقص بودن تبدیل به زندان می‌شود

تصور کنید هر روز صبح از خواب بیدار شوید و اولین فکرتان این باشد: امروز نباید حتی یک اشتباه کنم

نه یک اشتباه کوچک. نه یک لغزش ساده. حتی یک نقصِ جزئی هم نباید دیده شود

بعضی‌ها فکر می‌کنند این یعنی نظم، پشتکار، یا استاندارد بالا. اما در روان انسان، یک خط باریک وجود دارد بین رشد و شکنجه‌ی خود. اسم این خط باریک، کمال‌گرایی است

کمال‌گرایی در ظاهر شبیه انگیزه است، اما در باطن اغلب از ترس می‌آید. ترس از دیده شدنِ ضعف، ترس از طرد شدن، ترس از کافی نبودن.

آدم کمال‌گرا معمولاً دنبال بهترین شدن نیست؛ دنبال این است که هیچ‌کس نتواند به او بگوید کم بودی، خراب کردی، یا کافی نبودی

و همین‌جا است که زندگی تبدیل می‌شود به صحنه‌ی دائمیِ امتحان

در این اپیزود از «آینه شکسته» می‌خواهیم ببینیم چرا میلِ بیمارگونه به بی‌نقص بودن، آدم را به نابودی می‌کشاند. و برای این کار، به سراغ فیلم قوی سیاه می‌رویم؛ فیلمی درباره‌ی فروپاشیِ روانیِ دختری که می‌خواست کامل باشد، اما در نهایت خودش را از دست داد